غير الذى كان ، از قبيل خروج به زور شمشير و حكم بر طبق آنچه داند و اعدام مانع الزكاة و بريدن دست‌هاى بنى شيبه و جلوگيرى از ناودان‌هاى سر راه و هر چه به راه زيان دارد و غدقن از مناره‌ها و محراب‌هاى دربسته و ديگر چيزها كه در روايت رسيده كه آن حضرت خواهد كرد - از مجلسى ( ره ) . از مجلسى ( ره ) - فهو كافر ، يعنى ناشناس به مقام فضل امام ( ع ) كه مىتواند كوه را طلا كند با دعاى خود ، اينجا كفر در برابر ايمان كامل است يا مقصود اينكه امام را در نزد خود تا اين حد خوار و زبون داند . و يحتاجون ، يعنى براى آمرزش و بالا رفتن درجه و فزون شدن حسنات و جبران سيئات ، مقصود از صدقه در اين آيهء شريفه يا زكات است يا اعم از صدقهء واجب و مستحب چنانچه روايت شده كه اين آيه در بارهء كسانى نازل شده است كه از غزوهء تبوك بر جا نشستند و چون توبه كردند و خدا توبهء آنها را پذيرفت اين در بارهء آنها نازل شد چون پس از آزادى به حضرت رسول ( ص ) گفتند : يا رسول اللَّه اين دارائى است كه مايهء تخلف ما از جهاد است ، آنها را به فقراء بده و ما را پاك كن ، در اين صورت استدلال به اين آيه از اين نظر است كه در صورتى كه صدقه‌اى كه به مستحق داده شود اين منزلت را دارد صرف خمس و هديه به امام به طريق اولى چنين است ، و ممكن است مقصود از صدقه در آيه مطلق ايثار مالى باشد در راه خدا و شامل صلهء به امام و خمس هم بشود و بنا بر اين استدلال بدان ظاهر است ( استدلال امام بدان در اين مورد دلالت بر عموم معنا دارد ) . تطهير ضد تنجيس است و تزكيه ضد كاستن و تنقيص ، اوَّلى در خود انسان است و دومى در مال ، يا مقصود تطهير از گناه و مال دوستى و بخل است ، و تزكيه يعنى وسيلهء فزايش حسنات و رفع درجات به مقامات مخلصين ، از آيه معلوم شود كه سود صدقه به دهنده رسد نه رسول و امام ( ع ) .